answergarden

We gaan even wat proberen met answergarden

Hoe zullen we gaan brainstormen?... at AnswerGarden.ch.

videomateriaal

Ik was er al bang voor, zoveel clipjes, zoveel te zien. Veel te boeiend. Het schooltv-moment vroeger was het hoogtepunt van de week. Deze aantrekkingskracht is natuurlijk een goede reden om er in lessituaties meer mee te doen. Maar vind maar eens de goede clip: niet te lang, niet te kort, het juiste onderwerp, op het juiste niveau benaderd, voorkennis klopt... speld in hooiberg-situatie. Gaan we dit oplossen? Er wordt aan gewerkt schijnt.
De tekst van het eDing hier maakt goed duidelijk dat je ook nog veel meer kunt met bewegend beeld in een lessituatie. Studenten zelf de goede clips laten zoeken. Kun je er meteen een goede bibliotheek mee laten aanleggen. En nog veel meer. Ik ben voor
Waarom gebruik ik zelf eigenlijk zo weinig filmpjes in cursussen...? oja, moeilijk te vinden.

webcammen

Met name de webcam-omgeving van Adobe Connect (via SURFgroepen) heb ik een jaar of drie of vier geleden leren kennen. Geweldig. In veel projecten werk ik ermee en het scheelt zeer veel reistijd. En het maakt de ontmoeting heel efficient: Daar houd ik van.
Zeer binnenkort starten we in het kader van het March ET project met de pilot-uitvoering van drie modulen. In twee ervan treed ik op als mede-moderator. In elke module zullen er vier webcam-ontmoetingen met de deelnemers plaatsvinden: dat wordt heel spannend.
Ik verwacht dat we in de nabije toekosmt nog veel van dit soort activiteiten gaan uitvoeren, dus graag ben ik erbij.

Samenwerkingsomgevingen

Toen ik voor het eerst Blackboard zag, viel ik zo'n beetje van m'n stoel van verbazing. Geweldig vond ik het. In mijn vorige baan had ik me veel met courseware beziggehouden, je weetwel, van die electronische oefeningen. En hoewel ik in workshop alle voordelen moeiteloos kon opnoemen, knaagde het wel een beetje. het was een beetje een ingeblikte docent, en dan meestal niet zo'n goede. Drill & Practice is nog wel zinvol, maar zooo 1960. Maar zo'n leeromgeving.. die samenwerking (in potentie), dat was het helemaal. Nu 10 jaar later is de glans er wel een beetje vanaf. Het is vooral documenten delen, en verder weinig echt leren. Ik ben daar eigenlijk niet heel optimistisch over. Vandaar dat ik die conclusie uit het WTR-rapport wel opvallend vind.

Donwsides of social media

Net terug uit Berlijn, zie hier voor een paar verslagen van deelnemers.

Hier staat een aardig filmpje met de boodschap dat social media ook zijn nadelen heeft. Valt in de categorie cultuurpessimisme. Het doet me sterk denken aan het boek 'we amuseren ons kapot: Over de geestdodende werking van de televisie' van Niel Postman.. van jaren terug. Die boodschap toen, en nu deze, is waar... en toch ook weer niet.

Tweet

Twitteren is leuk merk ik. De tweets vliegen je om de oren, er is altijd wat te lezen. Alsof je het nieuws uit eerste hand hebt. Soms zijn dat wel heel veel handen: Dat de HBO-raad een niewue voorzitter krijgt, heb ik wel 10 keer kunnen lezen. Het valt me op dat, wil je er echt lol van hebben, een smartphone wel handig is. Dan kun je op dooie momenten, wachten op de trein enzo, even kijken wat er te beleven valt in je netwerk. Bovendien geeft zo'n apparaatje ook aan dat er tweets zijn binnengekomen. Dat doet de computer niet tenzij je de website hebt open staan.
Ik merk dat ik zoek naar mogelijkheden om groepen te maken: zodat ik gericht tweets kan versturen. maarja.. dat is dus gewoon e-mailen. Twitteren moet dus wat vluchtiger zijn. Of je wat aan m'n tweet hebt, moet je zelf maar weten.. dat werk.

Onderwijsdagen 2010. Sugata Mitra, The future of learning.

Hoogleraar Mitra geeft de laatste keynote van de onderwijsdagen 2010, zeg maar de uitsmijter. En het is hem weer gelukt: de zaal ging plat. Op een aansprekende manier, met grapjes en met veel beeldmateriaal, weet hij zijn punt te maken. Dat punt is, in een notendop, dat leerlingen uitzichzelf zeer gemotiveerd zijn om te leren en zichzelf allerlei moeilijke materie eigen kunnen maken.
Hij begtint zijn lezing door duidelijk te maken dat het huidige onderwijs lijkt te worstelen met een paar problemen: leerlingen zijn niet gemotiveerd, onderwijs is niet relevant genoeg, en, in veel landen, zijn er geen tot heel weinig middelen beschikbaar. Hij maakt duidelijk dat dat allemaal drogredenen zijn: geef groepen leerlingen een computer, en eventueel een uitdagende opdracht en ze gaan aan het leren.
Hij put uit een hele serie experimenten, overal ter wereld waarin hij een computer beschikbaar stelt aan leerlingen, en er soms een bijna onmogelijke opdracht bij geeft. Na twee maanden komt hij terug en blijken bv. kinderen van rond de 10 jaar, die geen Engels kunnen, begrip te hebben van bioinformatica. Deze experimenten zijn bekend onder ‘the hole in the wall’-experimenten
Er zijn wel een paar voorwaarden: ze moeten kunnen lezen (de taal maakt niet uit want google translate lost hier alles op), en ze moeten toegang hebben tot technologie, Ook moeten ze in groepjes werken om met elkaar te kunnen overleggen. Wat ook erg bleek te helpen is een begeleider die niet meer moet doen dan aanmoedigen. Met het leerproces zelf moet deze begeleider zich niet bemoeien! Een term in dit verband die niemand uit de zaal zal vergeten is ‘The nannycloud’. Toen Sugata door deze experimenten ontdekte dat een aanmoediger een factor is, organiseerde hij een groep van 200 senioren, die via webcam groepen van de kinderen in India aanmoedigde bij het leren.
Volgens Sugata is in de toekomst het onderwijs een zelforganiserend systeem waar het leren een emergent fenomeen is. Daar bedoelt hij zoiets mee dat je de waarde van het leren ziet als je er afstand van neemt.. zoiets..